Guy (40) werkt vandaag als hulpmeestergast in de renovatieploeg bij Weerwerk. Na 22 jaar verslaving, meerdere periodes in detentie en een lange weg van vallen en opstaan, staat hij vandaag volop in het leven. Wat voor velen vanzelfsprekend lijkt, voelt voor hem als een kans. “Ik zie het echt als een gunst dat ik hier mag werken. Dat mensen in mij iets zagen wat ik zelf niet zag.” 

“Ik ben hier hulpmeestergast en begeleid een ploeg mensen op de werkvloer. We krijgen gevarieerde opdrachten en aan de hand daarvan werk ik samen met een team. Maar het belangrijkste hier is niet het werk, het is de mens. Dat voel je aan alles.”

“Hier wordt er echt gekeken naar wie je bent. Niet naar wat je gedaan hebt. In de gewone maatschappij ben je een nummer. Hier niet. Hier wordt er met je meegeleefd. Als iemand vraagt hoe het met je gaat, dan menen ze dat ook. Dat is iets wat ik vroeger nooit heb gekend.”

“Ik kom hier elke dag supergraag werken. Als ik begin, heb ik eigenlijk al spijt dat het straks gedaan zal zijn. Die dagen vliegen voorbij. Omdat je hier bezig bent met mensen, omdat je iets kan betekenen. Dat geeft zoveel voldoening.”

“Mijn weg naar hier is niet vanzelf gegaan. Ik ben 22 jaar verslaafd geweest. Ik heb ook drie keer in de gevangenis gezeten. En elke keer was het hetzelfde: je doet je straf en daarna moet je het zelf maar uitzoeken.”

“Als kind had ik eigenlijk geen dromen. Mijn papa is gestorven toen ik vijf jaar was, en ik ben gewoon door het leven gegaan. Recent heb ik ook begrepen dat ik ADD heb. Dat verklaart veel voor mij, waarom school vroeger zo moeilijk was en waarom ik vaak het gevoel had dat ik anders was.” 

“Bij mijn laatste veroordeling hebben ze beslist dat ik in een residentiële opname moest. Dat was geen keuze die ik zelf gemaakt had. Maar vandaag ben ik daar dankbaar voor. Want ik zou die stap zelf nooit gezet hebben. Ik heb zelfs een brief geschreven naar de strafuitvoeringsrechtbank om hen te bedanken. Dat gebeurt waarschijnlijk niet vaak, maar ik meen dat echt. Zij hebben iets in mij gezien wat ik zelf niet zag.”

“Na mijn opname ben ik hier gestart als vrijwilliger. En toen kwam ik in een programma terecht: Jumpstart. Dat heeft voor mij alles veranderd. Daar heb ik voor het eerst geleerd wie ik ben. Wat ik graag doe. Waar mijn sterktes liggen. Als je 22 jaar gebruikt hebt, dan weet je dat niet meer. Alles draaide rond die verslaving. Wie ben je dan nog zonder? Dat zijn vragen waar je nooit bij stilstaat. En in dat traject werd daar echt op gewerkt.”

Uit een korte navraag vernemen we dat Jumpstart jarenlang een belangrijk onderdeel was van de werking van Weerwerk en het speelde een cruciale rol in het traject van mensen zoals Guy. In een intensief programma van vijf weken kregen deelnemers de kans om opnieuw stil te staan bij wie ze zijn en waar ze naartoe willen. Via jobclubs werkten ze aan een concreet en haalbaar jobdoel, ondersteund door een persoonlijk ontwikkelingsplan. Tegelijk werd in empowermentsessies gekeken naar andere levensdomeinen zoals gezondheid, financiën en sociale steun, omdat duurzame tewerkstelling pas mogelijk is als ook die basis in evenwicht is. Deelnemers konden bovendien opnieuw wennen aan een werkritme via stages, intern bij Weerwerk of op een externe werkplek, waar hun talenten en competenties zichtbaar werden. Na afloop werd samen met een trajectbegeleider gekeken naar de volgende stap richting opleiding of werk. Voor veel deelnemers betekende Jumpstart een eerste echte stap vooruit. Het project werd door gebrek aan middelen stopgezet. 

“Het doet mij pijn dat dat programma vandaag niet meer bestaat. Omdat er geen middelen meer voor zijn. Terwijl dat net zo belangrijk is. Mensen hebben nood aan die begeleiding. Aan die tijd om zichzelf terug te leren kennen. Ik hoop echt dat dat ooit terugkomt.”

“Wat ik ook geleerd heb, is dat mensen vaak snel oordelen. Je kan duizend dingen goed doen, maar als je één fout maakt, dan blijft dat hangen. Alsof het normale niet gezien wordt. Terwijl er zoveel kracht zit in wat mensen wél doen.”

“Voor mij is dat ook persoonlijk. Ik heb dingen gedaan waar ik niet trots op ben. Maar ik weet ook: niets is zo belangrijk als het traject dat ik nu volg. Want alleen door dat vol te houden, maak ik kans om opnieuw iets op te bouwen.”

“Vandaag ben ik iemand met meer zelfvertrouwen. Iemand die zichzelf beter kent. Ik zie nu dingen in mezelf die ik vroeger nooit zag. Capaciteiten waarvan ik niet wist dat ik ze had.”

“Ik werk hier met een maatwerktraject, een soort ‘ticket’ van vijf jaar. In die periode word ik begeleid en geëvalueerd, en bouwen we stap voor stap verder aan mijn toekomst. Dat geeft houvast, maar ook verantwoordelijkheid.”

“En dat komt door de kansen die ik hier gekregen heb. Door mensen die in mij geloofden, die mij begeleid hebben en die mij hebben laten groeien.”

“Mijn levenswerk? Dat is eigenlijk simpel. Ik wil anderen helpen, vanuit mijn eigen ervaring. Omdat ik weet hoe het voelt om te vallen en om terug recht te staan. Want dat is het uiteindelijk: het gaat er niet om hoe vaak je valt, maar hoe je terug rechtstaat.”