Barbara Van Speybroeck wandelde in vijftig dagen meer dan duizend kilometer naar Santiago de Compostela en verder naar Finisterre, het einde van de wereld. Alles wat ze nodig had, droeg ze op haar rug. Ze was niet op zoek naar antwoorden en liep ook nergens van weg. Maar toen het leven teruggebracht werd tot enkele spullen, een pad en elke dag de ene voet voor de andere, ontstond ruimte. Voor rust in haar hoofd, voor ontmoetingen zonder filters en voor het besef dat haar levenswerk niet haar loopbaan is, maar de sterke tribe die thuis op haar wacht.
Ik weet niet wat jij deed op 30 maart 2026. Maar Barbara Van Speybroeck trok die dag haar wandelschoenen aan, pakte haar rugzak op haar schouders en begon te wandelen. Richting Santiago de Compostela, ruim duizend kilometer verderop. Een tocht waarvan ze al meer dan vijftien jaar droomde. “Op 30 maart start mijn weg naar Compostela”, schreef ze kort voor haar vertrek op haar blog. “Een avontuur waar ik al jaren van droom.”
Barbara was er klaar voor. Ze had tientallen boeken gelezen, blogs doorploeterd en YouTube-filmpjes bekeken. Aan haar lezers stelde ze zich voor als 44-jarige half Italiaanse, gelukkig getrouwd met Saar, trotse mama van Giulia en Mila en gebeten door communicatie. Vijftig dagen later stond ze aan de vuurtoren van Finisterra, voorbij Santiago, aan wat eeuwenlang als het einde van de wereld werd beschouwd. Meer dan duizend kilometer in de benen. Alles wat ze nodig had, had al die tijd in haar rugzak gepast. Onderweg ontdekte ze hoe weinig een mens nodig heeft om gelukkig te zijn, hoe alleen zijn niet hetzelfde is als eenzaam zijn, hoe snel gesprekken naar de essentie gaan wanneer rollen, verwachtingen en filters wegvallen en hoe afstand nemen haar vooral dichter bracht bij wat voor haar werkelijk van betekenis is.
Geen groot plan
Wanneer ik Barbara vraag wat haar levenswerk is, denkt ze aan thuis. “Mijn levenswerk? Dat zijn de fundamenten van het gezin dat ik samen met mijn vrouw heb opgebouwd. We hebben twee kinderen en vormen samen een heel sterke tribe.” Ze gebruikt het woord heel bewust. “Er zit veel dynamiek in ons gezin, maar ook veel vertrouwen en harmonie. We zijn heel sterk op elkaar afgestemd en met elkaar verbonden. Dat koesterde ik voordien al en sinds de Camino nog meer.”
Haar werk is ook belangrijk. Barbara heeft altijd hard gewerkt, grijpt kansen wanneer die zich aandienen en wil wat ze doet ook goed doen. Maar een uitgestippeld carrièreplan heeft ze nooit gehad. “Mijn professionele loopbaan is voortdurend in beweging. Sommige kansen heb ik zelf gecreëerd, andere kwamen op mijn pad en heb ik gegrepen. Maar er zat nooit een groot plan achter.”
De droom
De Camino was geen impulsieve beslissing en zeker ook geen vlucht uit een moeilijke periode. De droom leefde al meer dan vijftien jaar. “Zelfs voor ik kinderen had, sprak ik er al over dat ik ooit zo’n avontuur wilde ondernemen. Het spirituele aspect trok mij aan. Dat heeft voor mij niet zozeer te maken met een religieuze overtuiging, maar met nieuwsgierigheid naar wat zo’n tocht doet met je lichaam, je geest en je ziel.”
De eerste kiem werd geplant toen iemand met wie Barbara had gestudeerd naar Compostela wandelde en onderweg elke dag een blog bijhield. “Ik las die blog dagelijks en vond dat fantastisch. Toen dacht ik al: ooit ga ik dit ook doen.”
Maar het leven gebeurde. Er kwamen kinderen, een gezin, een loopbaan en verantwoordelijkheden. De droom bleef, maar het juiste moment leek nooit aan te breken. Tot Saar haar twee jaar geleden het duwtje gaf dat ze nodig had. “Mijn vrouw zei: ‘Nu is het tijd om te gaan. Er komt misschien een moment waarop je het niet meer kunt en dan ga je daar enorm veel spijt van hebben.’ Ze had gelijk. Als ik die tocht om een of andere reden nooit had kunnen maken, zou ik daar heel veel spijt van hebben gehad.”
Dat Barbara bijna twee maanden kon vertrekken, was alleen mogelijk dankzij de mensen rondom haar. “Mijn vrouw heeft mij niet alleen de ruimte gegeven, maar mij ook aangemoedigd om te gaan. Ook mijn collega’s en mijn manager hebben ervoor gezorgd dat ik met een gerust hart kon vertrekken. Ze hebben alles fantastisch opgevangen en lieten mij na mijn terugkeer heel zacht landen. Zonder hen had ik dit niet kunnen doen.”
Bewust alleen
Barbara besloot de Camino alleen te wandelen. Veel vrienden hadden nochtans voorgesteld om een stuk mee te stappen, maar die uitnodigingen sloeg ze vriendelijk af. “Alleen vertrekken was voor mij een noodzakelijke voorwaarde. Ik had in mijn leven eigenlijk nog nooit iets alleen gedaan. Ik was zelfs nog nooit alleen naar de cinema of alleen op restaurant geweest. Misschien had ik situaties waarin ik alleen met mezelf zou zijn onbewust altijd wat vermeden.”
Ze was nieuwsgierig naar wat ze zou tegenkomen wanneer ze alleen op zichzelf moest terugvallen. En door alleen te vertrekken, kon ze zich ook volledig openstellen voor wat onderweg op haar pad kwam. “Ik wilde met niemand rekening hoeven te houden. Ik wilde vrij zijn om te volgen wat de Camino mij gaf. Als je alleen wandelt, sta je veel meer open voor ontmoetingen. Je kunt een tijdje met iemand meestappen, langer blijven op een plek of net verder wandelen.”
Veel pelgrims die Barbara onderweg ontmoette, waren vertrokken met een concrete vraag. Sommigen worstelden met hun relatie of loopbaan. Anderen waren in rouw of stonden op een kruispunt in hun leven. Barbara niet.
“Ik had geen openstaande vragen. Ik liep nergens van weg en er waren ook geen problemen die opgelost moesten worden. Maar ik had wel het gevoel dat ik ergens naartoe wandelde. Natuurlijk waren Santiago en later Finisterre mijn bestemming. Maar met elke stap voelde ik dat ik ook dichter bij een persoonlijke verwezenlijking kwam.”
Rugzak
Zeven weken lang droeg Barbara alles wat ze nodig had op haar rug. Twee broeken, twee T-shirts, twee sets ondergoed en enkele noodzakelijke spullen. Veel meer kon ze niet meenemen: een rugzak van acht à negen kilogram is al zwaar genoeg wanneer je dagelijks ongeveer 25 kilometer wandelt.
“Het was een bijzondere vaststelling dat je leven in een relatief kleine rugzak past. Je hebt heel weinig nodig om gelukkig te zijn. ’s Ochtends hoefde ik niet na te denken over wat ik zou aantrekken, want er was nauwelijks keuze. Een groot deel van het materiële viel weg.”
En ze miste niets. “Dat vond ik heel ontnuchterend. Ik heb geen spullen gemist. Ik had geen FOMO en heb ook mijn werk niet gemist. Ik miste wel mijn vrouw en mijn kinderen, natuurlijk. Ook fysiek. Maar dat gemis maakte mij niet verdrietig. Het deed mij vooral beseffen wat ik thuis heb.”
Gelukzak
Onderweg ontmoette ze mensen die die verbondenheid niet hadden, verloren waren of er nog naar zochten. “Dan dacht ik: wat een gelukzak ben ik. Er is thuis een gezin waar ik zo sterk mee verbonden ben. De afstand heeft ervoor gezorgd dat ik dat nog meer ben gaan koesteren.”
Ook haar behoefte aan structuur verdween geleidelijk. In het begin probeerde Barbara haar etappes en overnachtingen nog zorgvuldig te plannen. Gaandeweg liet ze dat los. “Op een bepaald moment dacht ik: we zien wel waar de Camino mij vandaag brengt. Soms wandelde ik verder omdat ik me fysiek goed voelde. Soms stopte ik vroeger. En soms ontmoette ik iemand met wie ik zo’n fijn gesprek had dat ik besloot in hetzelfde dorp te overnachten. Op de Camino zeggen ze: the Camino provides. Je leert vertrouwen dat er wel iets op je pad komt.”
5800 keer bekeken
Net als de oud-studiegenoot die haar jaren geleden inspireerde, hield Barbara onderweg elke dag een blog bij. Wat begon als een manier om familie en vrienden op de hoogte te houden, werd een vast reflectiemoment. “Ik wilde niet elke dag lange WhatsApp-berichten sturen naar iedereen die vroeg hoe het ging. Maar ik wilde wel iets tastbaars overhouden. Elke avond schreef ik vijf of tien minuten: wat had ik die dag gezien? Wat had mij geraakt? Hoe voelde ik mij? Wat had de dag mij gegeven?”
Ze voegde enkele foto’s toe en keek bewust terug op wat de voorbije uren hadden gebracht.
“Het dwong mij om elke dag even stil te staan. Anders verdwijnen veel van die kleine momenten misschien.”
De blog was bedoeld voor familie en vrienden, maar begon gaandeweg een eigen leven te leiden. Ook mensen die Barbara niet kende, volgden haar tocht en stuurden haar berichten.
“Mensen vertelden dat ze genoten van de verhalen of dat de blog hen zin gaf om zelf ooit zo’n avontuur te ondernemen. Dat had ik helemaal niet verwacht. Uiteindelijk werd de blog bijna 5.800 keer bekeken.”
Zonder filters
Barbara wandelde veel uren alleen, maar voelde zich nooit eenzaam. ’s Avonds sliep ze meestal in eenvoudige pelgrimsherbergen, waar ze mensen van over de hele wereld ontmoette. “Ik vond het heerlijk om acht uur alleen te wandelen, maar ’s avonds wilde ik graag samen eten. Veel van mijn mooiste ontmoetingen ontstonden tijdens het wandelen, in een slaapzaal of rond een tafel.”
Gesprekken gingen opvallend snel naar de essentie. “De belangrijkste vraag op de Camino is: waarom ben jij hier? Het antwoord gaat zelden over wandelen. Mensen vertellen waarom ze op dat moment in hun leven op dat pad zijn beland. Sommigen zijn in rouw, anderen staan op een kruispunt in hun relatie of loopbaan. Omdat je niet weet of je elkaar morgen nog zult zien, vallen veel filters weg. Je hoeft geen indruk te maken en hebt geen geschiedenis of verwachtingen tegenover elkaar. Je praat gewoon van mens tot mens.”
Geen enkele versie van mezelf
Ook Barbara voelde hoe haar vertrouwde rollen onderweg naar de achtergrond verdwenen.
“In het dagelijkse leven zijn we voortdurend een bepaalde versie van onszelf. Op de Camino hoefde ik geen moeder te zijn, geen medewerker of manager, geen dochter of echtgenote. Ik hoefde daar geen enkele versie van mezelf te zijn. Ik was er puur en alleen mezelf.”
Omdat ze zelf geen rol hoefde op te nemen, kon ze zich ook makkelijk openstellen voor anderen. “Ik praatte zonder filters en zonder gêne. Je wist niet of je iemand de volgende dag opnieuw zou zien. Misschien wel, misschien nooit meer. De enige vraag was: hebben wij hier, op dit moment, een mooi gesprek?”
Hoofdvogel
Onder andere een ontmoeting met een vrouw die twee echtgenoten had verloren, bleef haar bij. “Ik zei dat ik het verschrikkelijk vond dat ze twee keer zo’n groot verdriet had moeten dragen. Maar zij antwoordde: ‘Zo bekijk ik het niet. Ik heb twee keer enorm veel geluk gehad. Ik heb twee keer de hoofdvogel afgeschoten en twee fantastische echtgenoten gehad.’”
Ook een ontmoeting met een Oekraïense vrouw maakte indruk. “Ze kwam uit een moeilijk gebied en vertelde dat ze de Camino wandelde omdat ze opnieuw wilde zien dat er nog iets moois in de wereld bestond. Als iemand zoiets zegt, geeft dat toch even een schok.”
Sommige ontmoetingen duurden maar enkele minuten. Andere groeiden uit tot vriendschappen. Een aantal mensen met wie Barbara onderweg optrok, ziet ze binnenkort terug tijdens een reünie in Antwerpen. Eén van hen vliegt daarvoor zelfs over uit de Verenigde Staten.
Al wandelend stilstaan
Thuis omschrijft Barbara zichzelf als iemand die moeilijk tot rust komt. “Ik kan heel onrustig door het huis lopen. Ook in mijn werk ben ik voortdurend bezig met de vraag wat ik nog beter of anders kan doen. Op de Camino vond ik zeven weken lang een rust die ik voordien zelden had ervaren.”
De dagen waren eenvoudig. Opstaan. De rugzak aantrekken. Wandelen. De ene voet voor de andere zetten. “Ik was heel bewust bezig met waar ik was en waar ik naartoe ging. Tegelijk werd ik veel alerter voor alles rondom mij: de kleuren, de geuren, de geluiden. Ik was heel aanwezig in het moment.”
Die mentale rust voelde ze ook lichamelijk. “Voor mijn vertrek ging ik om de twee weken naar de osteopaat omdat mijn rug en schouders voortdurend vastzaten. Ik was bang dat mijn lichaam de Camino niet zou aankunnen. Ik had ook niet intensief getraind. Hoe zou ik zeven weken lang elke dag 25 kilometer wandelen met een rugzak?”
Maar haar lichaam hield stand. “Ik heb veel last gehad van blaren, maar geen pijn in mijn rug of schouders. Toen ik na de Camino naar mijn osteopaat ging, zei hij dat hij letterlijk geen spanning voelde. Ik had zeven weken een rugzak gedragen en toch was mijn lichaam meer ontspannen dan voordien.”
Twee weken nadat ze opnieuw aan het werk was en dagelijks achter haar laptop zat, zat haar lichaam alweer vast. “Dat heeft mij doen beseffen hoeveel impact onze dagelijkse manier van leven en werken heeft op ons lichaam. Zeven weken bewegen, buiten zijn en mentaal tot rust komen, deed iets wat ik thuis nooit had kunnen bereiken.”
De essentie
De rust die Barbara onderweg vond, was voor haar meer dan fysiek of mentaal. De Camino werd ook een spirituele ervaring. “Ik ben gelovig opgevoed, maar beschouw mezelf vandaag eerder als spiritueel dan als gelovig. Voor mij zit het spirituele van de Camino in wat er gebeurt wanneer je wekenlang wandelt, veel van het dagelijkse wegvalt en je teruggebracht wordt tot de essentie.”
Die ervaring ontstaat niet vanzelf. “Je moet jezelf er ook voor openstellen. Je kunt de Camino puur als een sportieve prestatie bekijken of alles vooraf organiseren en plannen. Maar als je toelaat dat de tocht iets met je doet, kom je jezelf onderweg tegen. Er ontstaat ruimte om stil te staan bij wie je bent, wat belangrijk is en hoe je in het leven staat.”
Barbara merkte dat steeds meer mensen precies naar die ruimte op zoek zijn. De belangstelling voor de Camino is de voorbije jaren sterk toegenomen. “Sinds corona is de Camino enorm gegroeid. Jaarlijks komen inmiddels ongeveer een half miljoen mensen aan in Santiago. Dat is een veelvoud van een aantal jaren geleden. Volgens mij zegt dat iets over onze tijd. We zijn met zijn allen op zoek naar zingeving, verstilling en verbinding.”
Dat die zoektocht zo breed leeft, stelt haar ergens ook gerust.Volgens Barbara ligt de kracht van de Camino in het feit dat het pad geen kant-en-klare antwoorden geeft. Het haalt vooral veel weg: de drukte, de overvloed aan keuzes en de filters waarmee mensen zichzelf doorgaans aan de wereld tonen. “Je wordt als het ware uitgekleed tot de essentie. Als je dat zelf toelaat.”
La grande dame
Er was één moment waarop Barbara zich onderweg wel alleen voelde. Rond de twaalfde dag kreeg ze telefoon van haar vader. Haar 102-jarige grootmoeder was overleden. “Ze had een lang en rijk leven gehad, maar de laatste jaren waren heel moeilijk. Ze was zwaar dementerend, had veel pijn en had meermaals gezegd dat ze naar de overkant wilde. Haar overlijden bracht daarom ook rust.”
Barbara besloot de Camino niet te onderbreken. “Ik vroeg mijn vader of hij het oké vond dat ik bleef. Hij zei: ‘Natuurlijk. Ze zou fantastisch gevonden hebben wat je aan het doen bent.’ Mijn grootmoeder was heel gelovig en haalde daar veel rust uit. Ik denk dat ze het spirituele van mijn tocht heel goed zou hebben begrepen.”
De begrafenis vond twee weken later plaats. Barbara schreef onderweg een tekst die haar zus tijdens de plechtigheid voorlas. “Dan had ik graag thuis willen zijn. Ook voor het samenzijn met mijn familie. Er waren neven en nichten die ik al lang niet meer had gezien. Ze hebben er een heel mooi familiemoment van gemaakt.”
Barbara vergelijkt haar grootmoeder met een baobab: een oude, sterke boom met diepe wortels en een brede kruin, waaronder verschillende generaties samenkomen. “Ze was de laatste grande dame van onze familie. De laatste grote boomstam die wegviel.”
Toen Barbara weken later Santiago bereikte, ging ze naar de kathedraal. “Ik heb daar een kaars voor haar aangestoken. Ik was aangekomen en had iets verwezenlijkt dat enorm veel voor mij betekende. Maar ik had onderweg ook heel veel aan haar gedacht. De Camino werd daardoor voor een stuk een eerbetoon aan haar leven.”
Breuklijn
De Camino veranderde Barbara’s verhouding tot haar werk. “Ik werk heel graag. Ik heb altijd hard gewerkt en ben heel loyaal. Ik wil mijn werk ook goed doen. Mijn professionele leven is belangrijk voor mij.”
Voor haar vertrek dacht ze dat zeven weken afstand nemen moeilijk zou zijn. Dat bleek verrassend goed mee te vallen. “Ik kon mijn werk uiteindelijk gemakkelijk loslaten. Ik heb het niet gemist en was niet bezig met wat er gebeurde terwijl ik weg was. Dat heeft mij ergens ook losgemaakt van mijn professionele identiteit.”
Voor de Camino waren haar werk en privéleven sterk met elkaar verweven. “Ik was bijna vergroeid met mijn job. De Camino heeft daar een kleine breuklijn in gemaakt. Er is mijn leven en er is mijn werk. Die twee zijn allebei belangrijk, maar ze zijn niet hetzelfde.”
Ze kijkt nu met iets meer afstand en rust naar haar professionele leven. “Mijn werk maakt deel uit van wie ik ben, maar het hoeft niet volledig te bepalen wie ik ben.”
Rijk
Na vijftig dagen wandelen kwam Barbara opnieuw thuis. Ze probeerde de rust van onderweg mee te nemen, maar merkte hoe snel het dagelijkse leven opnieuw ruimte inneemt. “Je komt terug in een huishouden, een gezin en een job. Je zit opnieuw uren achter een laptop. Het is heel moeilijk om het gevoel van de Camino vast te houden.” Ze probeert voldoende te bewegen en opnieuw vaker te wandelen. Maar misschien is de beste manier om de Camino vast te houden wel terugkeren.
“Volgend jaar wil ik graag een stukje wandelen met mijn vrouw, omdat het mij bijzonder lijkt om dit als koppel te beleven.” En over drie of vier jaar wil Barbara opnieuw een volledige Camino wandelen. Waarschijnlijk opnieuw alleen.
De Camino maakte zichtbaar wat er al was: een sterk gezin, een lichaam dat veel meer aankan dan ze dacht, werk dat belangrijk is maar niet haar volledige identiteit hoeft te dragen, en het besef dat er weinig nodig is om dichter bij jezelf te komen. “Mijn hele leven paste zeven weken lang in een rugzak. Ik miste niets. En doordat bijna alles wegviel, besefte ik nog beter hoe rijk ik eigenlijk ben.”
