Daarboven in de kruin van een boom, lichtvoetig klimmend, meebewegend op de deining van een tak, daar voelt Nora Cordier zich het meest in haar element. Sinds 2018 werkt ze als zelfstandig boomverzorgster. Voor wie beneden staat, lijkt haar werk een spectaculair staaltje acrobatie, maar achter elke beweging schuilt diepe biologische kennis en een onvoorwaardelijk respect voor de natuur. Een beroep dat voor haar veel verder gaat dan het hanteren van een kettingzaag. “Het is een levensstijl”, zegt ze. “En een gevecht voor het behoud van onze groene bondgenoten.”

“De liefde voor de natuur zit diep in mijn DNA. Zowel mijn papa als mijn mama waren boswachter. Als kind groeide ik op zonder schermen. In plaats van voor de televisie te zitten, leerde mijn papa me knopen leggen en nam hij mij mee om te gaan klimmen. Eigenlijk is het logisch dat ik in de bomen ben beland. Na de middelbare school koos ik echter voor een studie biochemie. De wetenschap fascineerde me, maar het stilzitten op de schoolbanken maakte mij ongelukkig. Het vooruitzicht om mijn leven te slijten tussen vier muren in een laboratorium benauwde me. Ik wilde buiten zijn, bewegen en praktisch bezig zijn.”

“Mijn grote passie was in die tijd topsportklimmen, maar door een hardnekkige blessure moest ik daar noodgedwongen mee stoppen. Ik zat dus op een punt dat ik niet goed wist wat ik met mijn leven aan moest. Tot mijn mama boomverzorgers nodig had voor een klus in het bos en ik Peter Vosters van Boomhelden bezig zag. Het was alsof er een bliksem insloeg. Dat was het! Het combineerde mijn passie voor klimmen met mijn biologische interesse. Ik volgde een opleiding, liep stage en werd vrijwel onmiddellijk zelfstandige. In een familie waar niemand ondernemer was, was dat een gigantische sprong in het duister. Maar ik heb nooit een seconde spijt gehad.”

Geen aapje met een kettingzaag

“Veel mensen denken bij een boomverzorgster aan iemand die op hoogte takken afzaagt of een boom snel even aftopt als hij te veel zonlicht wegneemt. Maar dat is niet zoals ik het zie. Onze job begint niet hoog in de lucht; wel diep onder de grond. Het verhaal van een boom leest zich vanuit zijn wortels. Droogte, ziektes of plagen die bovengronds zichtbaar worden en op termijn een veiligheidsrisico vormen, zijn meestal het directe gevolg van wat er onder de grond misgaat: bodemverdichting, graafwerken of verharding die de wortelzone verstikken.”

“Klanten vragen ons soms om een boom zwaar in te korten of een dikke tak weg te zagen. Wat ze niet weten, is dat een boom zijn wonden moet afgrendelen en dat grote wonden onvermijdelijk leiden tot inrotting en infecties. Maar wij zijn geen marionetten of aapjes met een kettingzaag, die zomaar uitvoeren wat gevraagd wordt. En dus bestaat een groot deel van onze job uit onderhandelen en aan mensen, die vaak geen tijd hebben, de basiselementen van de boombiologie uitleggen.

Het is voortdurend zoeken naar een compromis tussen wat de klant wil en wat de boom kan verdragen. Als een vraag echt schadelijk is voor de boom, dan heb ik er geen probleem mee om een opdracht te weigeren. Ik doe dit werk immers niet voor het grote geld, want dat valt in onze sector toch niet te rapen. Voor mij is het pure passie voor het behoud van die bomen.”

Meditatie

“Op de grond kan ik soms heel onrustig zijn, maar eenmaal boven valt alle ruis weg. Daar belt niemand mij. Het is mijn manier van ontsnappen, noem het een vorm van meditatie. Mijn klimachtergrond helpt me uiteraard, al is in een boom klimmen niet te vergelijken dan op een rotswand klimmen. Je moet leren meebewegen met de wind, de structuur van een tak kunnen lezen en je gewicht perfect verdelen. Een boom is een levend organisme; ik probeer dan ook uiterst voorzichtig te bewegen, met lichte voeten. Vaak zelfs op ‘barefoot’-schoenen. Ik hou er ook van om een hangmat in een boom te hangen en daar een dutje te doen. Vanuit de kruin heb je een perspectief op de wereld dat bijna niemand te zien krijgt. Dat magische gevoel verandert nooit, of het nu gaat om een routineklus of om het verzorgen van historische erfgoedbomen, zoals een tachtig jaar oude wisteria of stokoude taxussen.”

De schaduwzijde

“Hoe mooi het ook klinkt, het is tegelijk een keiharde stiel. Klimmen vraagt heel veel van je lichaam. Dit jaar heb ik behoorlijk wat lichamelijke kwalen gehad omdat ik vaak te veel hooi op mijn vork neem. Zeker nu ik ook nog mijn eigen huis aan het bouwen ben, ben ik zeven op zeven fysiek in de weer. Leren doseren en tijdig ‘stop’ zeggen, is iets wat ik echt nog moet leren.”

“Daarnaast is ook de maatschappelijke realiteit soms wrang. De verloning ligt relatief laag voor het gevaar dat we lopen maar omdat we 21 procent btw moeten aanrekenen, worden onze diensten als een luxeproduct. Hoewel we bezig zijn met de bescherming van de belangrijkste infrastructuur voor ons klimaat. In tijden van klimaatverandering zou onze maatschappelijke meerwaarde buiten kijf moeten staan. Bomen zijn onze natuurlijke airco’s. Toch zie ik nog dagelijks hoe makkelijk waardevolle bomen gekapt of beschadigd worden. Berichten over bosbranden en aanhoudende droogte grijpen me zo diep aan dat ik bewust het nieuws soms moet afzetten om mezelf mentaal te beschermen.”

“Maar opgeven is geen optie. Als ik zie hoe je met de juiste kennis over bodem en boom de levensduur van een zieke boom kan verlengen of wanneer ik als lesgever mijn kennis en veiligheidstechnieken kan doorgeven aan studenten, weet ik weer precies waarvoor ik het doe. Boomverzorging is mijn levensstijl, mijn bijdrage aan de wereld, en de activiteit waardoor ik mij het meest mezelf kan voelen.”

Rotsvast vertrouwen

“Vanwege de risico’s en de verzekeringseisen kan en mag je dit werk nooit alleen doen. Er moet altijd een collega-grondman aanwezig zijn voor het geval er boven iets gebeurt. Onze samenwerking vereist een rotsvast vertrouwen. Mijn collega’s zijn dan ook meer dan louter werkmakkers geworden. Uit die intensieve samenwerking zijn hechte vriendschappen ontstaan. Daardoor is mijn werk meer dan mijn werk, het is een manier van leven geworden.”