Bjarne (30) werkt bij Lidl en staat aan de vooravond van zijn volgende stap als store manager. Wat begon als een studentenjob groeide uit tot een bewuste carrièrekeuze. Gedreven door ambitie, maar met beide voeten stevig op de grond. “Ik heb geleerd dat je niet te ver vooruit moet kijken. Stap voor stap geraak je het verst.”

“Ik ben Bjarne en sinds zes maanden papa. Mijn vrije tijd? Die gaat nu vooral naar mijn gezin. Na mijn studies bedrijfsmanagement marketing, dacht ik eerst dat ik in die sector mijn weg ging vinden. Maar hoe meer ik solliciteerde, hoe meer ik voelde: dit is het niet voor mij. Die jobs, dat lag me gewoon niet. Dat was niet wie ik wilde zijn.”

“En dus ben ik teruggekeerd naar waar het voor mij eigenlijk begonnen was: Lidl.” Hij is er destijds gestart als jobstudent, via een vriend. “Dat was toen gewoon… een chille job. Goede collega’s, leuke sfeer.”

Vandaag werkt hij als assistant store manager in één van de drukste winkels van Lidl in West-Vlaanderen. “Op papier ondersteun ik de store manager, maar in de praktijk is dat veel breder. Ik stuur mensen aan, denk commercieel mee, zorg dat de winkel draait zoals het moet, maar evengoed sta ik rekken te vullen, aan de kassa of ben ik aan het poetsen.”

“Veel mensen onderschatten dat. Ze zien maar een stukje van de job. Werken in de retail is veel meer dan ‘aan de kassa zitten’. Het is organiseren, schakelen, verantwoordelijkheid nemen. Elke dag opnieuw.”

“Ik ben ambitieus. Ik wil vooruit. Ik wil groeien. Niet gewoon ergens blijven staan of onzichtbaar zijn. Ik wil echt iets betekenen.”  Zijn volgende stap is al duidelijk: store manager worden. “En ik voel ook dat het eraan komt. Ik krijg goede feedback, ik ben er klaar voor. Maar ik heb ook geleerd om mijn ambitie te doseren. Vroeger keek ik soms te ver vooruit. Dan wil je te snel gaan, en als het niet komt, raak je gefrustreerd. Nu denk ik: focus op de volgende stap. Werk daarnaartoe. En dan komt de rest wel.”

“Die mindset heb ik eigenlijk al vroeger geleerd. In mijn eerste jaar op de hogeschool was ik bijna voor alle vakken gebuisd. Ik kon niet goed om met die vrijheid. Ik was er gewoon niet genoeg mee bezig. Op dat moment moest ik kiezen: stop ik, of doe ik verder? Ik heb beslist om opnieuw te beginnen. En dan ben ik er volledig voor gegaan. Dat heeft mij wel gevormd. Het besef dat je jezelf kunt herpakken als je echt wil.”

Wat hij het leukste vindt aan zijn job? De variatie. “Geen enkele dag is hetzelfde. Het ene moment ben je met je team bezig, het andere moment ben je producten aan het uitzetten of problemen aan het oplossen. En ook de uren. Veel mensen willen een nine-to-five, maar dat is niets voor mij. Dan is je hele dag voorbij. Nu werk ik soms vroeg, soms laat. Maar daardoor heb ik ook tijd overdag. Tijd voor mijn gezin maar ook voor mezelf. Mensen onderschatten het belang daarvan. Voor mij is dat heel belangrijk. Werk moet passen bij je leven. Niet andersom.”

Bjarne werkt in één van de drukste winkels van West-Vlaanderen. Dat betekent: veel werk, veel klanten en een hoog tempo. “Maar net daar ben ik het meest fier op. Dat we er elke dag opnieuw staan. Dat we, hoe druk het ook is, de klanten blijven helpen zoals het hoort. Je bouwt ook een band op met je collega’s. Zeker op moeilijke momenten. Als het eens tegenzit en je geraakt er samen door, dat schept iets. Dat maakt een team.” 

Wat Bjarne jammer vindt, is hoe er naar retail gekeken wordt. “Alsof het een ‘makkelijke’ job is. Dat klopt gewoon niet. Tijdens corona merkte je dat ook heel hard. Er was veel terechte erkenning voor de zorg. Mensen gingen applaudisseren, er was aandacht, waardering en dat is absoluut verdiend. Maar tegelijk stonden winkelmedewerkers ook elke dag paraat, in een heel drukke en soms hectische periode, en daar was die erkenning veel minder zichtbaar. Dat vond ik wel jammer. Ik denk dat het zou helpen als we allemaal wat beter zouden begrijpen wat andere jobs echt inhouden. Wat erachter zit. Als je dat weet, kijk je automatisch anders naar elkaar en vooral met meer respect. 

“Als kind wilde ik trouwens iets helemaal anders. Ik wou straatlampen herstellen. Omdat die vroeger zo vaak kapot waren. Ik zei altijd: ‘Later ga ik die maken.” (lacht) “Dat is er niet van gekomen. Maar het idee erachter misschien wel een beetje: iets willen oplossen, iets beter willen maken.”

“Als je mij vraagt wat mijn levenswerk is… dan is dat voor mij groeien. Op professioneel vlak iets bereiken. Maar tegelijk ook bouwen aan mijn leven thuis. De geboorte van mijn zoon heeft daar wel iets in veranderd. Het heeft mijn ambitie niet weggenomen, maar wel in perspectief gezet. Het moet kloppen.”