Voor Nils (35) is werk vandaag meer dan een job. In de renovatieploeg bij Weerwerk Gent vond hij niet alleen structuur, maar ook vertrouwen en een plek waar hij zichzelf kan zijn. Na een intens traject van verslaving en herstel bouwt hij vandaag opnieuw aan zijn toekomst. “Hier ben ik geen nummer. Hier word ik gezien.” 

“Ik ben Nils en vandaag werk ik in de renovatie, vooral schilderwerk. We werken met een ploeg van zo’n twintig mensen, maar meestal zitten we opgesplitst op verschillende werven. Het werk zelf doe ik graag, maar wat het voor mij echt de moeite waard maakt, is de ploeg. De sfeer zit goed. We kunnen lachen en zeveren en dat maakt dat ik ’s morgens niet meer moet vechten om uit mijn bed te geraken.”

“Dat is ooit anders geweest. In mijn vorige jobs moest ik mezelf echt naar het werk sleuren. Hier wordt er geluisterd, maar er wordt ook voor je gezorgd. Je bent hier geen nummer, je bent een mens. En dat maakt een wereld van verschil.”

“Ik ben hier terechtgekomen via een traject. Ik heb twee jaar in opname gezeten door een zware drugsverslaving. Speed, maar eigenlijk alles wat ik kon krijgen. Op een bepaald moment zat ik zo diep dat ik besefte: ofwel doe ik hier iets aan, ofwel stopt het. Ik heb toen mijn mama gebeld. Dat was het moment waarop het gekeerd is.”

“Mijn traject bestond uit verschillende fases. Eerst een periode om fysiek af te kicken. Daarna kwam de therapeutische gemeenschap, waar er gewerkt wordt op gedrag, op emoties en op hoe je terug in de maatschappij komt. Dat is geen quick fix. Dat is een proces waarin je jezelf stap voor stap leert kennen.”

“Er wordt te weinig gekeken naar waarom mensen verslaafd raken. Voor mij was drugs een manier om uit mijn hoofd te komen. Om makkelijker met mensen te praten. Om mezelf te durven zijn. En ja, dat klinkt misschien raar, maar het leven smaakte mooier als je gebruikt. Dat leek toen zo. Ik was dag en nacht wakker en het leek alsof ik alles kon.”

“Wat ik vandaag geleerd heb, is dat ik die dingen ook zonder drugs kan. Dat ik mezelf kan zijn, zonder te gebruiken.”

“Als ik terugkijk, ben ik vooral trots op het moment dat ik beslist heb om te stoppen. Dat is de moeilijkste stap geweest. Want in het begin twijfel je. Je wil terug naar wat je kent. Maar vandaag weet ik: waar ik nu sta, is zoveel beter. Ik voel mij sterker en meer mezelf dan ooit.”

“Als kind had ik trouwens een heel ander plan. Ik wilde onderwaterlasser worden. Mijn papa was duiker en dat sprak mij enorm aan. Die wereld onder water, dat gevoel van rust… Maar door mijn dyslexie en de kostprijs van de opleiding is dat er nooit van gekomen. Uiteindelijk ben ik in de bouw terechtgekomen. Ik heb als metser gewerkt, als vrachtwagenchauffeur… van alles eigenlijk.”

“Ik ben iemand die bezig wil zijn. Een bezige bij. Als ik stilval, zit ik te veel in mijn hoofd. Daarom ben ik vandaag ook bewust bezig met andere dingen. Ik ben de laatste tijd veel met lichaamswerk en spiritualiteit bezig. Dingen zoals tantradans, ademwerk… Dat helpt mij om uit mijn hoofd te komen.”

“Ik merk dat daar nog veel te weinig aandacht voor is, zeker in herstel. Alles zit in het denken, maar zo weinig in voelen. Terwijl daar net zoveel zit.”

“Ik doe ook vrijwilligerswerk in het traject waar ik zelf gezeten heb. Gewoon om er te zijn voor mensen die nog maar net starten. En om te tonen: ik heb hier ook gezeten, en het kan anders. Je geraakt erdoor.”

“Op 22 mei 2026 studeer ik af van mijn traject. Dat is een speciaal moment. Dan is het echt aan mij. Spannend, maar vooral iets om trots op te zijn.”

“Als je mij vraagt wat mijn levenswerk is? Dan wil ik het taboe rond verslaving doorbreken. Ik wil dat mensen niet alleen kijken naar het gedrag, maar naar het verhaal erachter. Waarom iemand gebruikt. Want daar begint alles. En als je dat begrijpt, kan je pas echt iets veranderen.”