Charlotte Dumortier (38) is vandaag Chief People, Culture & Brand Officer bij STROOHM. Maar haar echte levenswerk speelt zich voorbij functies en titels af. Het is het werk van iemand die op jonge leeftijd op zoek ging naar stabiliteit en gaandeweg ontdekte dat ze die plek vooral zelf moest creëren. Vandaag wil ze mensen laten voelen dat er altijd een uitweg is, ook als je die op dat moment niet ziet. “De mogelijkheden zijn oneindig,” zegt ze. “Maar je moet wel bereid zijn om ervoor te werken en te blijven gaan, ook als het zwaar is.”

Als ik haar ontmoet in het Gentse Wintercircus heeft ze net de marathon van Parijs uitgelopen. Ze lacht wanneer ze zegt dat haar kinderen haar grootste supporters zijn. “Er is niets dat mama niet durft doen,” zeggen ze. “Dat klopt niet helemaal, uiteraard heb ik schrik. Maar ik besliste wel dat schrik voor mij nooit een reden mag zijn om te stoppen. Integendeel, als ik ergens bang voor ben, weet ik dat ik het net moet doen. Want als je zegt ‘ik durf dat niet’, dan blijf je waar je zit.” Het lijkt alsof Charlotte voortdurend buiten haar comfortzone leeft. Het zal doorheen ons gesprek nog een paar keer aan bod komen…

Wachten op iemand die niet komt

“Op mijn drie jaar is mijn vader vertrokken. Ik stond daar. Met een tekening. Wachten. Dat zijn dingen die je misschien niet bewust meer weet, maar die wel blijven hangen.” Ze groeide op met haar twee oudere broers en haar moeder in een omgeving waar het klassieke gezin de norm is. “Je hoort overal dat verhaal van mama en papa die je onvoorwaardelijk graag zien, maar ik kende dat niet.”

Op haar negen kwam haar vader plots terug. Wat volgde, waren drie jaren van rechtbanken, angst en verwarring. “Ik werd uit de klas gehaald. Iedereen keek. Ik begreep niet wat er gebeurde. En ik kon dat met niemand delen.” 

Tot het stopte en ik mijn vader hoorde zeggen: ‘Ze is nog geen halve cent waard.’ Ze kijkt even weg. “Dat blijft hangen. Woorden blijven hangen.”

Woorden die blijven hangen

En het was niet de enige keer. “Ik stond eens in de keuken bij een vriendinnetje en ik hoorde haar mama zeggen: Daar moet je niet mee spelen, dat is een sociaal geval.” Ze zucht. “Misschien bedoelde die vrouw dat niet zo. Maar voor mij was dat een bevestiging. Zie je wel. Ik ben minder.” Ze blijft er opvallend mild onder. “Let op wat je zegt.. Ook al is het misschien als grapje bedoeld. Je weet niet wat iemand al meedraagt. Woorden kunnen lang blijven hangen. En ze kunnen iemand klein houden, zonder dat je het beseft.”

Op zoek naar een plek om te horen

Charlotte verhuisde als kind dertien keer. “We gingen er allemaal licht over, maar je moet wel telkens opnieuw beginnen.” Ze zocht stabiliteit, houvast en antwoorden. “Die had ik niet. Dus ik ging daar zelf naar op zoek.”

Die zoektocht uitte zich op een manier die haar later veel zou kosten. “Ik wilde graag gezien worden. Dus begon ik mezelf te veranderen. Hoe moet ik mij gedragen? Wat moet ik doen zodat mensen mij leuk vinden?” Ze schudt haar hoofd. “Maar dat werkt natuurlijk niet. Je verliest jezelf. En je maakt geen echte verbinding. Alles blijft oppervlakkig. En je bent uitgeput van het spelen van een rol die niet van jou is.”

Op school botste het ook. “Het klassieke parcours werkte niet voor mij. Ik paste daar niet in. Mijn broers deden het ‘goed’. Ik niet. En dat maakt je eigenwaarde niet groter, zeker niet als je daat vaak te horen krijgt. Toch maakte ik de beslissing om succesvol te worden. Zonder plan, maar met een overtuiging die nooit meer is weggegaan.”

Ik wil onafhankelijk zijn

“Ik wist vrij snel: ik wil op mijn eigen benen staan. Ik wil mijn eigen leven en mijn eigen rust.” Dus op haar zestiende ging ze alleen wonen. En op haar achttiende stopte ze met school. “Ik had niks, geen geld, geen vangnet. Alleen goesting.”

Ze startte in de horeca. “Ik dacht: dat is het. Werken met mensen. Echtheid. Dat voelde juist.” 

Maar de realiteit was anders. “Ik kwam in een harde wereld terecht. Contracten waar je niet uit geraakt. Mensen die zeggen dat ze je helpen maar die je eigenlijk vastzetten.” Ze werd misleid, onder druk gezet, gecontroleerd. En toch bleef ze doorgaan. “Er was geen andere optie.” 

Met opgeheven hoofd

Haar zoon werd geboren op 26 weken. En amper een week later stond ze opnieuw in haar horecazaak. “Omdat het moest. Er was geen andere optie.” Ze pendelde tussen werk en ziekenhuis. Dag na dag. “’s Morgens poetsen, dan openen, dan naar het ziekenhuis, dan terug. Sluiten. En opnieuw.” 

Toch noemt ze het geen strijd. “Ik heb mijn leven nooit ervaren als een strijd. Ik bleef gewoon bewegen en doen wat ik moest doen. Het was het gevolg van keuzes die ik gemaakt had. Ik had veel schulden, ik hoorde vaak “laat je failliet gaan”, ik dacht, “over mijn lijk” want dan beperk ik mijn mogelijkheden in de toekomst. Ik nam mijn verantwoordelijkheid en met opgeheven hoofd wilde ik alles terugbetalen, en dat deed ik. Helemaal alleen.”

Drie jobs tegelijk

Dus combineerde ze drie jobs. “Overdag werken. ’s Avonds nagels doen terwijl mijn zoon sliep. En in het weekend juwelen verkopen.”

Via via kwam ze in een callcenter terecht. “Ik kende iemand die daar werkte. En ik dacht: oké, dat is een kans. Maar ik moest Frans leren. Ik kon dat niet. Dus wat doe je? Studeren. Oefenen. Alles op alles zetten.” Bovendien kwam ik terecht op de afdeling waar ik ontevreden klanten moest overtuigen om te blijven. Ik zal het woord “résiliation” nooit vergeten, je kan je er wel iets bij inbeelden… “ Ze glimlacht.

Ze gooide zichzelf erin.”Eigenlijk was dat voor mij de eerste vorm van stabiliteit. Een vast inkomen. Een vast ritme. En ik heb daar geleerd om met mensen te praten en echt te luisteren. Later kwam ze in de luchtvaart terecht. Ze groeide, studeerde en combineerde dat met voltijds werken en een gezin. “Waarom doen mensen wat ze doen? Hoe krijg je mensen mee in verandering? Waarom heeft iemand meer veerkracht? Wat schuilt achter wat we zien? Waarom krijgen mensen bepaalde kansen niet, hoewel ze veel potentieel hebben? Dat begon mij echt te fascineren.”

Ze groeide door tot Global HR Business Partner en later HR Director. Vandaag werkt ze bij STROOHM. “Maar het gaat mij nooit om de titel. Het gaat mij om impact. Om mensen. Om beweging. Om groei”

Geen vogel voor de kat

“Ik ben geen slachtoffer.” Ze zegt het heel bewust. “Ik heb in mijn leven keuzes gemaakt met de info die ik toen had. En ik heb daar geen spijt van.” Ik kijk nu anders naar wat gebeurd is. “Ik heb geleerd. Dat is wat telt.” Zelfs naar mensen die haar pijn deden. “Ik geloof niet dat mensen zomaar slecht zijn. Daaronder zit een behoefte die niet bevredigd werd, ook daar zit een angst en een eigen verhaal. Dat maakt het niet oké, maar het helpt mij wel om mild te blijven.”

Boter

Vandaag stelt Charlotte het heel goed. Wanneer ze haar huidige partner leerde kennen, veranderde er veel. “Hij was de eerste die me het gevoel gaf dat ik nog meer kon dan ik al dacht dat ik kon. Iemand die me niet onderschatte, die nog steeds kritisch is bij mijn zotte ideeën maar zegt “doe maar want als jij het doet komt het sowieso goed” . Hij gelooft in mij en houdt me scherp tegelijk. ” Ze glundert als ze vertelt over haar gezin en de vier kinderen. “Er zijn mensen die zeggen: ‘Ja, gij zijt met uw gat in de boter gevallen.’ Ze lacht. Mensen zien alleen het eindresultaat, niet wat daaraan voorafgegaan is.”

Maak jezelf trots

“Echt. Er is altijd een uitweg.” Ze zegt het zonder twijfel. “Maar je moet die wel zelf maken. En dat vraagt bewuste keuzes. En daar de gevolgen van willen dragen. En als het niet werkt, doe dan iets anders. Maar blijf gaan.”

Ze wil mensen inspireren door te tonen dat het altijd anders kan. “Maar ik wil vooral mezelf trots maken. Als ik ’s avonds in de spiegel kan kijken en zeggen: goed gedaan, dan ben ik trots. Kijk niet oordelend. Niet naar anderen, maar zeker niet naar jezelf. Oordeel houd je vast. En ik wil ten volle leven. Want de mogelijkheden zijn oneindig. Los van je verleden, los van je wieg, je moet alleen de keuze maken om er in te geloven en bereid zijn om ervoor te werken”.