Sarah Van Marcke (42) bewoog zich jarenlang in het hart van organisaties die op volle snelheid vooruitgingen. Als HR Partner zat ze waar strategie, groei en mensen elkaar raken maar ook botsen. Ze kreeg kansen, verantwoordelijkheid en vertrouwen. Van buitenaf leek haar parcours een logisch verhaal van groei. Maar onder dat verhaal zat veel twijfel. Vandaag werkt ze anders. Trager. Dieper. En met meer ruimte. Haar levenswerk: mensen écht zien en dat vermenigvuldigen. 

“Ik heb eigenlijk het klassieke HR-pad gevolgd,” zegt ze. “Psychologie gestudeerd, dan consultancy, en daarna de overstap naar interne rollen. Op je achttien weet je niet wat je kiest. Maar als ik nu terugkijk, dan klopt het wel. Die interesse in mensen, in hoe dingen werken, in dynamieken.”

Ze startte in executive search, bouwde communities, werkte met studenten en bedrijven. “Wat mij daar enorm in aantrok, was het bouwen. Je begeleidt mensen, je legt verbanden, je brengt werelden samen. Dat zaadje van verbinden zat daar al, zonder dat ik dat toen zo benoemde.”

Maar ze wilde dichter in de organisatie zitten en mee bouwen van binnenuit. Bijna als vanzelf kwam ze telkens opnieuw in eenzelfde soort omgeving terecht. “Snelle groei, lokale roots, internationalisering, ondernemende context waar veel beweegt. Dat trok mij aan. Daar zat energie.”

En in die beweging, vond ze haar rol, die van HR Partner en later in Talent & Leadership Development. “Dat spanningsveld tussen mens en business vond ik boeiend. Ik kreeg ongelooflijk veel kansen. Rollen kwamen als het ware naar mij toe. Ik moest daar niet naar vragen. Als ik me begon te ‘vervelen’ kwam er een nieuwe opportuniteit op mijn pad. Maar als ik nu terugkijk, dan was dat groeien in een functionele modus. Alsof ik gewoon volgde wat logisch was.”

Wat anderen zagen, stond in schril contrast met hoe ze zelf haar loopbaan beleefde. “Ik kreeg veel lof. Mensen zagen iemand die sterk was, die het goed deed. Maar vanbinnen voelde dat helemaal niet zo. Er zat veel onzekerheid, twijfel en soms zelfs angst. En een enorme nood aan begeleiding, iemand die mee keek en mee droeg.”

Die begeleiding bleef soms uit. Of het voelde toch zo. “Ik stelde vragen, deelde twijfels. En dan kreeg ik antwoorden zoals: ‘Wees minder perfectionistisch’ of ‘You can do whatever you want.’” Ze glimlacht. “Dat klinkt heel empowerend. Maar dat is geen begeleiding. Ik had leidinggevenden met de beste intenties, die ik vandaag nog steeds een warm hart toedraag. Maar ze stelden niet altijd de juiste vragen.”

De spagaat

“Ik stond vaak in een spagaat tussen mensen en business.” Ze beschrijft het alsof ze er opnieuw in staat. “Je zit in een managementteam. Je moet mee vooruit. Mee in de strategie, de snelheid en de veranderingen. Maar tegelijk zie je wat dat doet met mensen. Er kwamen steeds meer situaties waarin die spanning zich vastzette. “Je zit in gesprekken waar mensen afhaken, leidinggevenden hun rol niet opnemen, omdat ze niet goed weten hoe. Je begeleidt re-integraties waarvan je eigenlijk op voorhand al weet dat het niet gaat lukken. Je haalt ‘rotte appels’ uit teams, je probeert systemen recht te trekken. En ondertussen blijf je die brug.”

Alleen

Wat het moeilijk maakte, was niet zozeer de inhoud van het werk maar vooral hoe ze het droeg. “Ik voelde mij vaak alleen in mijn rol en ik had het gevoel dat ik het allemaal zelf moest doen. Dat zat ook in mij. Maar het werd daar nog versterkt. Ik vond geen manier om in alle rust mijn twijfels op tafel te leggen. Ik had dat ook nooit geleerd. Dan kan je ook niet gehoord worden, en trek je je terug. En dan ga je nog meer alles alleen proberen doen.”

Een wandelend hoofd

De signalen bouwden op. “Stresssignalen. Maar ik kon die perfect negeren.” Het leven rondom haar wordt ondertussen voller. “Drie uur per dag in de auto. Elke dag. Mijn kinderen die ouder werden en een andere vorm van aanwezigheid vroegen. Ik was er niet. Of toch niet echt. En toen zei iemand tegen mij: ‘Jij bent een wandelend hoofd.’ Dat was zo raak. Ik was aan het gaan, gaan, gaan. Maar totaal niet in sync met mijn hart, lichaam en mijn gevoel.”

De breuklijn

Daarna volgt een ‘opeenstapeling’. “Nieuwe CEO. Veranderingen. Economische druk. Veel beweging. En ik zat daar middenin. Met focus op de mens. Maar de context ging een andere richting uit. Er was een explosie van signalen. Ik kreeg paniekaanvallen. Op de E17. Ik kwam huilend toe op het werk.”

En toch blijft ze proberen. Nog even. Nog een beetje. Tot de dag dat ze haar ontslag indient. “Zonder plan en zonder te weten wat er zou komen. De ultieme vlucht. En de rust daalde neer. Mijn lichaam kon alleen maar voelen dat het goed was.”

Stilvallen

Daarna volgde een periode van diepe dalen en niet weten. “Het werd me toen heel duidelijk dat we nooit, nergens geleerd hebben om te zijn, enkel om te doen en vooruit te gaan en op te lossen. Maar niet om stil te vallen en te voelen wat er is. Ik wilde zo snel mogelijk terug ‘functioneren’. Terug naar normaal. Maar dat lukte niet. Ik heb heel wat zelfwerk gedaan, ik moest naar de oorsprong.”

Schriftjes 

Ze begon te schrijven. “Schriften vol. Letterlijk.” Ze haalt haar schriftje van 2025 uit en toont de eerste pagina. Wat wil jij? “Ik gebruikte het model van Simon Sinek dat ik ook op het werk vaak toegepast had. En zo kreeg ik mijn why helder. Verbinden, inspireren, kansen creëren, maatschappelijk engagement. Ook de what werd geleidelijk aan duidelijk.  Community. Jongeren. Otmoetingsplaatsen. 

Ruimte

“Wat ik nu doe, is eigenlijk moeilijk in één woord te vatten,” zegt ze. “Ik werk op het kruispunt van organisaties, mensen en maatschappij. In organisaties begeleid ik leiders en teams. Dat gaat van individuele coaching tot trajecten met directieteams. Ik luister, observeer en benoem wat ik zie gebeuren. Vaak gaat dat over gesprekken die al maanden of jaren vermeden worden. En daar zit de sleutel. Eigenlijk creëer ik ruimte voor mensen en voor wat er speelt. In organisaties willen we vooruit. We willen resultaat en oplossingen. En ik doe net het tegenovergestelde. Ik vertraag.”

Haar motivatie is heel helder. “Omdat ik heb gezien wat er gebeurt als die ruimte er niet is. In bedrijven werken we vaak met pleisters. Een workshop hier, een traject daar. Om snel op te lossen. Maar als we niet onderzoeken wat het effect van het systeem is – in structuur, gedrag en leiderschap – op het individu blijft het probleem bestaan. Wat mij interesseert, is die integrale blik, hoe alles verbonden is en wat er onder de oppervlakte zit: de historiek, de patronen en wat er niet gezegd wordt.”

Haar werk beperkt zich niet tot organisaties. Ze zet zich ook in voor de maatschappij en in het bijzonder voor jongeren. “Ik ben vrijwilliger-therapeut bij TEJO Vlaanderen, daar kunnen jongeren  die vastlopen in het leven en geen andere plek hebben terecht voor gratis psychologische hulp. Mijn consults daar hebben bevestigd hoe vroeg de dingen al vastzitten en hoe weinig taal en emotieregulatie er thuis en op school is.” 

Ze maakt de verbinding met de werkvloer. “Wat ik bij TEJO zie, komt later terug in organisaties. Dus voor mij hoort dat samen. Ik wil mee het fundament leggen. 75% van alle mentale problemen later ontstaat vóór de leeftijd van 25 jaar.” Daarnaast zijn er andere projecten. Zoals een school in Afrika die ze bouwt. Ze zegt het bijna terloops. “Werken rond jongeren, dat is mijn manier om impact te maken.”

“Ik wil geen enkele dag hetzelfde doen. Eigenlijk ben ik meervoudig. En ik heb mijn eigen setting daarvoor gecreëerd.” Ze glimlacht. “Mijn levenswerk? Het echt zien van de ander. En dat maximaal vermenigvuldigen. Zodat mensen elkaar zien en elkaar kunnen optillen. Thuis, op school en op het werk. Overal. Ik ben, dus jij bent.”